به بهانه پخش مجموعه برنامه "نجوای عاشورایی "

ماجرا از زمانی شروع شد که در سالهای نیمه دهه هفتاد یکی از بزرگان و اعزه مداحان اهل بیت که به واسطه حضور دیرین در دستگاه عزاداری سالار شهیدن و داشتن شاگردان بسیار و البته اظهار نظرهای اصولگرایانه سیاسی ، اسم و رسمس به هم زده بود – که البته حقش بود – بر اثر عدم شناخت کافی از موسیقی مذهبی ایران و ملودی یکی از آثار خواننده های مبتذل خوان کشور دوست و برادر ترکیه را که اتفاقا ریشه کردی و ایرانی هم داشت ، در چند تا از مجالسش استفاده کرد ، همان آهنگی که دو سال قبل از آن یک مداح اردبیلی همان ملودی را استفاده کرده و مورد خشم و انزجار مردم و اهل دل آن دیار شده بود ، اما این دوست فارسی زبان ما چندان مورد سرزنش قرار نگرفت ، نه بخاطر اینکه مردم تهران غیرت دینی و وقوف به قداست عرصه مداحی نداشته باشند ، بلکه بخاطر اینکه دوستان فارسی زبان شناختی از موسیقی کشور ترکیه نداشتند و الحق و الانصاف که ملودی مورد اشاره بخاطره ریشه ایرانی اش گوش نواز بود ، این نوحه با ملودی ترکیه ای بزودی بر سر زبانها افتاد و هر مجلسی که می رفتی نوای " کربلا کربلا ... " با این ملودی برپا بود وقتی ترانه اصلی این نوحه با صدای خواننده مذکور - ماحسون – بعد از چند سال بخاطر آشنا شدن مردم با این ملودی بگوششان رسید . کم کم این نوحه و چند تا شبیه آن که اثر یکی از خواننده های زن قبل از انقلاب  بود در جامعه مورد اقبال واقع شد ، مداحان جوانتر که بیشترشان شاگرد همین مداح مشهور بودند راه جدیدی را پیش روی خود دیدند راهی که بهانه ایجاد جذایبت برای جوانان در پیش رویشان گسترده بود و هیچ خط قرمزی بر اطراف این راه نبود که نبود .

خیلی زود پای ملودی های پاپ به مداحی باز شد و چون قداست از همان اول شکسته شده بود ، هر آهنگی از هر خواننده ای که به گوش مداحی می رسید بلافاصله در مجالس اهل بیت (ع) اجرا می شد و به همراه این ملودی ها و به اقتضای هم خوانی با آنها شعرهای بی ارزش و کم مایه جای خود را در مجالس عزاداری باز کرد تا جایی که بسیاری از اهل نظر فریاد بر آوردند که مداحی ایرانی در حال نابود شدن است .

صدا و سیما در این باره با احتیاط عمل کرده و با اینکه تا دو سال پیش چندان همتی مبنی بر پخش آثار اصیل وجود نداشت لکن آثار سخیف و ضد هنری مداحی نیز چندان جایگاهی در صدا وسیما پخش نشد اما از سال 86 حرکتی که توسط صدا و سیما انجام شد ؛ پخش آثار قدیمی و یا آثار مداحان نسل گذشته که هنوز خوشبختانه زنده هستند البته در مقیاس کم بود که از جمله آنها میتوان کارهای قدیمی موذن زاده اردبیلی یا محمد باقر تمدتن و مجالس مداح اهل بیت حاج ذبیح الله ترابی را نام برد ، اما محرم امسال  سلسله برنامه ای توسط کارگردان به نام سینمای ایران آقای مجید مجیدی  تحت عنوان "نجوای عاشورایی"تولید و به کرات در اکثر شبکه های داخلی و برون مرزی پخش گردید که هم اشک شوق را از دیدگان اهل هنر و فرهنگ جاری کرد و هم این دیدگان حسینی ما دلی از عزای اشک ماتم درآورد .

طراحی فضای حسینه ی کربلایی ها ، نظم در ایستادن و سینه زنی عزادران ، طراحی محل ایستادن مداحان هرچند زیبا و بی نظیر بود لکن آنچه نجوای عاشورایی مجیدی را بر پرده چشمها نشاند ودر یادها جاوید کرد انتخاب مداحان اصیل و دور از ابتذال حاضر در عرصه موسیقی و مداحی و شعرهای درست مستند به روایات تاریخی و معرفت محور توسط مداحان و کارگردان این عزاداری بسیار ارزنده بود ، زیبایی جز جدایی ناپذیر مکتب تشیع است تشیع خدا را زیبا و زیبا دوست  و اهل بیت را جلوات این زیبایی اهورایی می داند و هر امری که در معرفی اهل بیت و دین انجام می شود بدون زیبایی برای شیعه پذیرفته نیست ، محرم فصل عزا و سیاه پوشان غم سالار شهیدان است اما فصل زیبایی خون بر شمشیر و فصل گفتگوی زیبای رنگهای سرخ و سفید در عالم تصویر نیز هست است ، فصل پرواز رنگها در هوای شب عاشورا ، محرم فصل زینب باوری است هم او که در عاشورا جز زیبایی نمی بیند عزاداری شیعه از دیر باز این تصاویر را در اذهان زنده نگه داشته ، از طراحی صحنه ای که در این عزاداری انجام شده بود بعد از سالها این تصویر دیده می شد ، تصویری از این زیبایی عاشورایی .

باید به این فیلمساز خوشفکر و این مسلمان فهیم و خوشفکر دست مریزاد گفت چرا که بدون داشتن هیچ چشمداشتی هر جایی از فرهنگ و هنر و حتی مسائل مذهبی و سیاسی نیاز دیده وارد صحنه شده و از ناملایمتها و خطرات نترسیده ، نه راه را گم کرده و نه از پا نشسته ، بنده بعنوان عضوی از جامعه هنرمندان متعهد به آرمانهای دینی و ملی این احساس مسئولیت هنرمندی ایشان را پاس می دارم و برای ایشان آرزوی سربلندی دارم .

یاعلی

خاکپای عزادارن حسینی

امیر حسین امیری