|
اللهم انا نشکو علیک غیبه امامنا و کثرت عدونا و تشتت اهوائنا
انتظار جوهره زندگیست و زنده بودن قائم به انتظار است ، بشر به واسطه اینکه صاحب اندیشه است و مفهوم زمان را می فهمد همیشه به آینده فکر می کند و تصویر آینده را در کارگاه خیال خویش می کشد و نمی تواند منتظر چیزی یا کسی یا اتفاقی نباشد مگر اینکه زنده نباشد...
انتظار موعود هم از این قوه ذاتی بشر – آینده نگری - سرچشمه گرفته وهمه ادیان و مکاتب نوعی از انتظار را به معتقدانشان منتقل می کنند ، اما صرف نظر از درستی و نسبت این اعتقاد ها با حقیقت شیوه برخورد با این اعتقاد در بین مکاتب مختلف ، متفاوت است .
انتظار در تشیع یک اعتقاد ثانوی یا فرعی نیست بلکه جز اساس دین و تفکر و اعتقادیست که تمام جنبه های زندگی منتظر را تحت الشعاع قرار می دهد . انتظار بعنوان جزئی از اعتقاد به امامت از اصول دین و معیار شناخت شیعه از غیر شیعه و به زعم شیعه مسلمان از غیر مسلمان است .
اما آیا پرداختن به مسئله انتظار در میان شیعه ، بخصوص در آثار هنری شایسته اهمیت و جایگاه این مسئله بوده ؟ آیا پرداختن به انتظار در شان یک اصل و یک اعتقاد بنیادین بوده ؟
به زعم اینجانب در سالهای اخیر در خیلی از شاخه های هنری آثاری با موضوعات مذهبی تولید شده و بسیاری از این آثار بر سبیل انصاف که برویم در شان موضوع بوده اما (انتظار به ما هو انتظار) و پرداختن به انتظار بعنوان یک اعتقاد اساسی و بنیادین و پرداختن اصل انتظار بدون پیرایه ها و شاخ و برگ و اضافات مورد غفلت قرار گرفته ، اگر فیلم ساختیم عده ای را در حال آمادگی برای جشن نیمه شعبان نشان داده ایم که با عنایت حضرت ولیعصر(عج) مشکلات مالی و جانیشان حل میشود و اگر خط نوشتیم یا نقاشی کردیم از اسم و القاب امام عصر الهام گرفتیم و بس ، کجا از فلسفه انتظار گفتیم از مشخصات منتظر ، فیلم ساختیم یا نقشی زدیم و قلمی چرخاندیم ....
متاسفانه نگاه سطحی و تقلیدی به انتظار در میان شیعه – منظورم تقلید از مکاتب غیر الهی است – گاهی انتظار را در حد اعتقادات مردم تبت و چین یعنی انتظار منجی سوپر استاری که فقط برای حل مشکلات مردم ظهور می کند ( نعوذ بالله) زمینی می کند ، در اینکه حضرت حق منجی عالم است شکی نیست و این اظهر من الشمس است لکن آیا انتظار همه همین است ؟ آیا منتظِر باید از منتظَر خود حل مشکلات دنیوی خود را بخواهد ؟ آیا امام فقط مسئول دنیای امت است ؟ به زعم حقیر ما فقط از منظر احساس به مسئله نگاه کرده ایم و در این مسیر منابع و نصوص اسلامی در مورد انتظار فراموش شده .....
مگر کم است داستانهایی که از منتظران واقعی باقی مانده مگر کم است احادیث شیعه در باب انتظار ، چگونه حتی به اندازه منتظران مکاتب توحیدی و غیر توحیدی سایر ملل به انتظار و موعود نپرداخته ایم ؟ چگونه بزرگان سینمای ما هیچ کدام فیلمی برای انتظار نساخته اند اثری که هدفش ، موضوعش و پیامش انتظار باشد.
البته این فقط کم کاری هنرمندان نیست زیرا در ساختار عرضه آثار هنری جایی برای چنین اثری نیست زیرا وقتی محمد نوری زاد هم فیلم انتظار را با آن مایه ارزشمندو بدان پایه از تفکر و مفاهیم عالیه انسانی و دینی می سازد نه در سینماهای کشور اکران می شود و نه روی آنتن تلویزیون می رود در حالی که در همین سینما و تلویزیون شاهد آثاری هستیم که به مراتب ضعیف تر از این فیلم است.
البته مسئله فقط سینما نیست در سایر حوزه ها هم مانند ادبیات داستانی و شعر و .. نگاه معرفتی و نگاه ناشی از آگاهی دینی نسبت به انتظار و پیامد های سازنده آن وجود ندارد .
آیا در عصر غیبت مسئله ای مهمتر از انتظار وجود دارد ؟
آیا هست چیزی چیزی که ما به آن بیشتر از انتظار محتاج باشیم ؟
پس چرا از انتظار کم می نویسیم ؟ پس چرا در مورد انتظار کم می خوانیم کم می گوییم و به آن کم می اندیشیم ؟
|
